Domowe leczenie laserowe zapalenia stawów

• Choroba krążka międzykręgowego
• Dysplazja stawu biodrowego
• Więzadło krzyżowe przednie
• Przewlekły ból i stan zapalny
• Artretyzm
• Tendinopatia kończyn dolnych
• Zapalenie powięzi podeszwowej

1. Pozytywne wyniki badań klinicznych wskazują na około 92% skuteczność terapeutyczną.

2. Terapia laserowa małej mocy polega na stosowaniu nieinwazyjnego napromieniowania, nie powodującego skutków ubocznych, co stanowi przyjazną dla środowiska formę fizjoterapii.

3. Akredytacja i ochrona patentowa zapewnione po certyfikacji CE.

4. Diody laserowe pochodzące z zagranicy gwarantują precyzję wyjściowego sygnału laserowego.

5. Kompaktowe wymiary, niewielka waga i mobilność umożliwiają przeprowadzenie zabiegu praktycznie w każdym miejscu.

6. Zabieg jest bezproblemowy; wystarczy podłączyć do powerbanku/telefonu/komputera.

Źródła światła do terapii fotodynamicznej obejmują światło laserowe, diody elektroluminescencyjne (LED), światło czerwone i wiele innych widzialnych świateł (w tym naturalne światło słoneczne). PDT działa poprzez bezpośrednie uszkodzenie docelowych komórek i tkanek. Obejmuje to produkcję aktywowanej cząsteczki tlenu, która może uszkodzić lub zniszczyć pobliskie komórki. Ponieważ normalna bariera skórna nie występuje w miejscach rogowacenia słonecznego, fotosensybilizująca cząsteczka jest tam preferencyjnie wchłaniana, a następnie aktywowana przez światło. Aktywowany tlen niszczy sąsiadującą nieprawidłową tkankę. Po wygojeniu się obszarów po PDT obszary te są ponownie badane w celu sprawdzenia, czy konieczne są dodatkowe zabiegi lub biopsje.

W przypadku tradycyjnej krioterapii (zamrażanie ciekłym azotem) można leczyć tylko widoczne rogowacenie słoneczne. Ponieważ wiele rogowacenia słonecznego często nie jest widoczne, PDT może być lepszym rozwiązaniem, ponieważ prawdopodobnie zniszczy te „subkliniczne” zmiany. PDT umożliwia jednoczesne leczenie całego obszaru uszkodzenia słonecznego, ale konieczne mogą być kolejne zabiegi.

Cele

W badaniu tym oceniono skuteczność terapii laserowej małej mocy (LLLT) w łagodzeniu bólu i niepełnosprawności u pacjentów z tendinopatią kończyn dolnych i zapaleniem powięzi podeszwowej.

Projekt

Przegląd systematyczny i metaanaliza.

Kryteria kwalifikowalności do wyboru studiów

Włączono wyłącznie badania z randomizacją kontrolowaną, obejmujące uczestników z tendinopatią kończyn dolnych lub zapaleniem powięzi podeszwowej leczonych laserem LLLT.

Ekstrakcja i synteza danych

Przeprowadzono metaanalizy efektów losowych z podgrupami dawek w oparciu o wytyczne dotyczące leczenia World Association for Laser Therapy. Ryzyko błędu oceniano przy użyciu skali PEDro.

Wyniki

LLLT porównywano z placebo (10 badań), innymi metodami leczenia (5 badań) i jako interwencją wspomagającą (3 badania). Jakość badania wahała się od umiarkowanej do wysokiej. Ogólnie rzecz biorąc, LLLT znacząco zmniejszyło ból pod koniec terapii (13,15 mm Visual Analogue Scale (VAS; 95% CI 7,82 do 18,48)) i {{10}} tygodni po leczeniu (12,56 mm VAS (95% CI 5,69 do 19,42)). Niepełnosprawność została również znacząco zmniejszona przez LLLT pod koniec terapii (standaryzowana średnia różnica (SMD)=0.39 (95% CI 0.09 do 0,7)) i 4-9 tygodni po leczeniu (SMD=0.32 (95% CI 0,05 do 0,59)). W porównaniu z placebo, zalecane dawki LLLT znacząco zmniejszyły ból pod koniec terapii (14,98 mm VAS (95% CI 3,74 do 26,22)) i 4-8 tygodni później (14,00 mm VAS (95% CI 2,81 do 25,19)). Dodatkowo, jako uzupełnienie terapii ruchowej, LLLT znacząco zmniejszyło ból w porównaniu z samymi ćwiczeniami pod koniec terapii (18,15 mm VAS (95% CI 10,55 do 25,76)) i 4-9 tygodni po leczeniu (15,90 mm VAS (95% CI 2,3 do 29,51)). Nie zgłoszono żadnych zdarzeń niepożądanych.

Wniosek

LLLT skutecznie zmniejsza ból i niepełnosprawność w tendinopatii kończyn dolnych i zapaleniu powięzi podeszwowej w krótkim i średnim okresie. Jednak brakuje danych długoterminowych, a pewna niepewność co do wielkości efektu utrzymuje się z powodu szerokich przedziałów ufności i braku dużych badań.